AB AI Yasası ve görsel etiketleme

Şeffaflık kuralları neden ilk önce buraya vardı?

Sentetik medyanın var olup olamayacağını düzenlemek içinden çıkılmaz bir durumdur. İnsanlara bunun söylenip söylenmeyeceğini düzenlemek ise öyle değildir; bu nedenle ifşa, bir Avrupa tuhaflığından ziyade çeşitli yargı bölgelerinde ortak yaklaşım haline gelmiştir.

Gerekçe, bu alandaki zararların çoğunun bir görselden ziyade bir yanlış anlaşılma olduğudur. Bir resmin gerçekleşen bir şeyi kaydettiğine inanıp aslında kaydetmediğini görmek zarardır ve bir etiket, kimsenin ne üretilebileceğine karar vermesine gerek kalmadan bunu doğrudan ele alır.

Bu çerçeve, kuralların şeklini açıklar. Yayın anına ve üretim anına eklenirler ve içeriğin kendisi hakkında çok az şey söylerler; içerik, dolandırıcılık, iftira ve diğer konulardaki mevcut yasalara bırakılır.

Her görevin kime düştüğü

İlk satır, çoğu işletmenin kendilerini kapsadığını varsaydığı ancak kapsamadığı satırdır. Üretken bir sistem kurup tedarik etmediğiniz sürece ikinci satırsınız: çıktıyı yayınlayan, izleyicinize söyleme görevi olan biri.

Dördüncü satır en keskin dişlere sahiptir, çünkü tanımlanabilir gerçek bir kişinin sentetik betimi zararın en somut olduğu yerdir. Oradaki istisnalar dardır ve diğer yasaların da uygulanması muhtemeldir.

AB dışında size ulaşıp ulaşmadığı

Muhtemelen, AB kullanıcılarınız varsa. Bu kurallar genellikle veri koruma kuralları ile aynı şekilde kuruluştan ziyade pazarı takip eder; bu da AB izleyicisine yayın yapmanın, nerede olursanız olun sizi kapsam içine alabileceği anlamına gelir.

Çoğu kuruluş için pratik sonuç, tek bir küresel politikanın coğrafi sınırlamalara tabi olandan daha ucuz olmasıdır. Sentetik görselleri her yerde etiketlemek bir yazıya mal olur; her varlığın iki versiyonunu ve kimin hangisini gördüğüne dair bir kuralı korumak ise çok daha fazlasına mal olur.

Ayrıca daha iyi yaşlanır. Benzer ifşa gereksinimleri diğer birkaç yargı bölgesinde de ortaya çıkmaktadır ve halihazırda etiketleme yapan bir kuruluşun, bir sonraki geldiğinde yapacağı hiçbir şey yoktur.

Uyumluluğun gerçekte nasıl göründüğü

1. Ne yayınladığınızı öğrenin

   Kendi sitenizi, kampanyalarınızı ve sosyal çıktılarınızı denetleyin. Çoğu kuruluş, asla istemedikleri ajanslar ve stok abonelikleri aracılığıyla üretilmiş görsellerin geldiğini keşfeder.

2. Nerede izin verildiğini yazın

   Dekorasyon ve illüstrasyon evet, bir gerçeği öne süren her şey hayır. Bu çizgi, teknolojiye özel herhangi bir kuraldan daha çok iş yapar.

3. Politikada değil, altyazıda etiketleyin

   Bir şartlar sayfasında gömülü olan bir açıklama, görseli bakan kişiye yapılmış bir açıklama değildir.

4. Meta verileri silmeyi bırakın

   Üreticinin çıktısını işaretlediği durumlarda, bu işaretin iş akışınız boyunca bozulmadan tutulması kuralın amacının bir parçasıdır.

5. Bunu tedarikçi sözleşmelerine dahil edin

   Ajanslar ve serbest çalışanlar, teslim edilebilir işlerde üretilmiş içeriği beyan etmek zorundadır. Çoğu bunu kendiliğinden yapmaz çünkü kimse bunu istememiştir.

Beşinci adım, çabanın en çok karşılığını verdiği yerdir. Bir kuruluş, bildirilmemiş görseller eklemeye devam eden bir tedarik zincirinden denetim yoluyla kurtulamaz ve brifingdeki bir madde, geriye dönük bir incelemeye kıyasla hiçbir maliyet getirmez.

Dedeksiyon neden uyumluluk mekanizması değildir

Bu kuralların dedeksiyondan ziyade beyana dayandığını, bunun da kasıtlı olarak yapıldığını netleştirmekte fayda var. Üretim anında çıktıyı işaretleme yükümlülüğü uygulanabilirdir; olay sonrasında yapay içerikleri doğru bir şekilde tespit etme yükümlülüğü ise kimsenin güvenilir şekilde doğru olamayacağı bir konuda haklı olma zorunluluğu anlamına gelir.

Bunun pratik bir sonucu vardır. Yükümlülüklerinizi yerine getirmek, ne yayınladığınızı bilmek ve bunu söylemek demektir; her şeyi bir dedektörden geçirip aynı fikirde olmasını ummak değildir. Dedeksiyon, tedarikçilerinizin size ne verdiğini öğrenmenizin yoludur; uyumluluk belgesi değildir.

Bu aynı zamanda, başkasının içeriğindeki yüksek bir puanın ihlal kanıtı olmadığı anlamına da gelir. Yükümlülük, ne bildiğini açıklamakla yükümlü olan yayıncıya aittir ve hata oranı, ne bildikleri konusunda bir tespit değildir.

Küçük bir işletmenin aslında ne yapması gerekir

Bunların çoğunluğu uyumluluk birimi olmayan kuruluşları ilgilendirir ve orantılı yanıt kısadır. Üç eylem, gerçekçi riskleri kapsar ve bir proje yerine bir öğleden sonrayı alır.

Tedarikçi brifinginize, üretilmiş içeriğin beyan edilmesini zorunlu kılan tek bir satır ekleyin. Bu tek cümle sorunu gerçekten yanıtı bilen kişilere aktarır ve mevcut en ucuz kontroldür.

Bir okuyucunun fotoğraf sanabileceği durumlarda, oluşturulan görselleri altyazılarda etiketleyin. Bir politika sayfasında veya altbilgide değil; resmi inceleyen birinin göreceği şekilde resmin yanındaki altyazıda belirtin.

Görüntü işleme hattınızın optimizasyon sırasında meta verileri silmediğinden emin olun. Çoğu bunu varsayılan olarak yapar ve üreticinin çıktısını işaretlediği durumlarda, bu işaretin atılması kuralın amacına doğrudan aykırı çalışır.

Bu işin gideceği yer

Yargı alanlarındaki yönelim, ayrıntılar farklı olsa bile etrafında plan yapacak kadar tutarlıdır. Beyan yükümlülükleri genişliyor, menşe meta verileri niş bir standart olmaktan çıkıp altyapıya dönüşüyor ve platform etiketlemesi dedeksiyondan ziyade işaretler üzerine kuruluyor.

Bunun, orijinal fotoğraf yayınlayan herkes için yararlı bir sonucu vardır. Menşe verilerini korumak, teknik bir incelikten ticari bir varlığa dönüşmektedir çünkü ne olduğunu iddia edebilen bir görsel, edemeyen bir görselden giderek farklı şekilde ele alınacaktır.